Het ontstaan van Dialoog gaat terug naar September 1997; er kwam tijdens een straatvergadering naar voren dat het agendapunt Sloop Nieuwbouw wel erg veel tijd vergde, aan de andere punten zoals overlast van drugs en van het toemalige café De Drie Musketiers werd haast niet meer toegekomen.

Het voorstel van de voorzitter (Herman Ijzerman) was dan ook om een tweede groep te formeren om zich uitsluitend bezig te houden met de stadsvernieuwing. Uiteindelijk werden dat Esther Schoonhoven, Sussanne van Wensveen en Marijke van Wageningen. Esther en Sussanne waren toen al vele jaren de drijfveer van de straat omtrend de sloopnieuwbouw, vooral Sussanne was al jaren aan het knokken.

Op deze zelfde avond presenteerden Sussanne en Esther hun visie op wat er met de huizen van Volmarijstraat Oost zou moeten gebeuren; alle huizen waren door hen nauwkeurig bekeken en per huis was er dan ook een tegenvoorstel van wat de gemeente er mee wilde. Het was door hun achtergrond (bouwkundige en architect) een goed doordacht plan, wat door de straatbewoners goed werd ontvangen. Dialoog was geboren!

Na enige tijd werd Dialoog versterkt door Wilma Kemp Seekers, Han Kuipers, Paolo Rubano, Igor Boog en Meroen Klarenbeek. Er werd erg veel van de Dialogers gevraagd, niet alleen tijd maar ook uithoudingsvermogen; het is een erg frustrerende bezigheid om steeds weer te moeten horen dat er iets niet mogelijk is omdat er niet genoeg geld voor is of het beleid niet past bij onze ideeen. Uiteindelijk zijn er vier vaste Dialoogleden overgebleven, deze zijn Esther, Sussanne, Marijke en Wilma. Igor helpt ons nog wel eens als hij in Nedeland is; hij werkt voornamelijk als correspondent in het Midden Oosten.

Het plan werd verder uitgewerkt en kwam in de vorm van een boekje met een vuurrode kaft naar buiten. Het werd gepresenteerd aan bestuurder van de Deelgemeente en o.a de architect Jef Reintens uit Amsterdam die toen aangesteld was om van de Volmarijnstraat iets moois te maken. Het rode boekje zoals wij het gekscherend noemden was een kijk op alle panden zoals de gemeente het zag en zoals Dialoog het zag.

Jef Reintjens hoorde het allemaal aan en vond het plan van Dialoog om zo veel mogelijk panden te laten staan erg goed, en ook ons idee om de nieuwbouw zo veel mogelijk aan de huidige vorm aan te passen viel in goede aarde. Het zou wel duurder worden als het grote grijze betonblok die wij in zo veel straten om ons heen zagen, maar zeker de moeite waard, ook al omdat het gebleken is dat de nieuwbouw om ons heen heel snel uitnodigt tot verpaupering. Er moest dus meer geld ter beschikking komen voor deze bouw, en daar moest Dialoog voor pleiten.

Er is nog een werkgroep onder Dialoog die zich bezig houd met patikuliere woningverbetering. Voor Dialoog zijn dat Wilma en Marijke de project leider is Pauline de Mare.

Partikuliere huiseigenaren kunnen onder bepaalde voorwaarden subsidie aan vragen om hun huis weer voor onbepaalde tijd in orde te laten maken. Dialoog pleit hiervoor bij de bewoners om de straat dadelijk een uitstraling te geven die zij verdiend. Veel bewoners hebben hier al aan mee gedaan en het beeld van de straat zie je dan ook zienderogen vooruit gaan. Het is niet verplicht subsidie aan te vragen; het is wel verplicht als eigenaar het huis in orde te hebben, en het voor 15 jaar onderhoudvrij te maken, dit geldt voor het casco.

Als een huis achterstallig onderhoud heeft zal dit hersteld moeten worden. Wilt een eigenaar dat niet, dan wordt de eigenaar aangeschreven. Dat betekend dat als een eigenaar niet aan zij verplichtingen voldoet, kunnen de werkzaamheden worden uitgevoerd in opdracht van de gemeente. De kosten worden dan op de eigenaar verhaald. Daarbij worden ook de bijkomende kosten zoals administratiekosten en invorderingskosten die de gemeente heeft gemaakt, in rekening gebracht.

De zwam is weer een ander verhaal. Bij de woningen in de Volmarijnstraat is zwam in de kruipruimte geconstateerd. Dit is niet alleen in de particuliere woningen, maar ook o.a. bij de woningen die gesloopt moeten worden. Om de zwam de straat uit te krijgen zullen alle eigenaren mee moeten doen aan de aan pak van de zwam.De gemeente heeft hier voor een extra butget gereserveerd. De eigenaren die niet mee willen doen, zullen door middel van een aanschrijving worden gedwongen om toch de zwam aan te pakken. Ook zal er door de zwambestrijder garantie worden afgegeven, dat de zwam gegarandeerd weg is. Dat betekend voor een woning naast een slooplokatie het volgende: Als het blijkt dat de zwam na dat de sloop heeft plaats gevonden terug is gekomen, zal het nabehandeld moeten worden.

Vandaag de dag is Dialoog nog steeds bezig met:
Sloop, nieuwbouw, zwam, cascobouw, renovatie, particuliere woningverbetering en herindeling buitenruimtes.


De straatgroepvergaderingen zijn in 1991 begonnen. Dit was op initiatief van Jan Schoonhoven die met zijn gezin op nummer 70 woonde. Riet Hoste, zijn overbuurvrouw van nummer 71 was veel op straat om te vegen of even naar haar moeder Mevrouw Hoste te gaan. Jan en Riet konden goed met elkaar overweg, en beiden vonden dat de straat er niet echt op vooruit ging, de drugsoverlast en verpaupering van de straat was in opgang. Daar moet iets aan gedaan worden, en met de op handen zijnde sloopplannen in het vooruitzicht, begonnen Jan en Riet hun koppen bij elkaar te steken. De eerste straatvergadering was een feit (bij hen thuis gehouden).

Er werden meer geveltuintjes aangelegd om het wat gezelliger te doen lijken, de andere bewoners wakker geschud gingen van lieverlee meedoen om de straat wat leefbaarder te maken. De bewoners kwamen meer en meer naar buiten om een gezellig praatje te maken met elkaar, en zo ontstond er eigenlijk een hele hechte gemeenschap, die de basis is van de sociale structuur van nu. Deze sociale structuur is nog steeds waar het allemaal om draait in de Volmarijnstraat, deze willen we kost wat kost behouden!

De straatgroep Volmarijnstraat Oost die nu bij elkaar komt (één keer in de maand in het wijkpastoraat) is intussen wat groter gegroeid, niet elke maand zijn er even veel mensen,maar dat is ook het motto van de straat: "Alles mag niets moet, het is altijd vrijblijvend als je een tijdje geen zin hebt of geen tijd; geen probleem. Jouw taken worden automatisch overgenomen door anderen."

Tegenwoordig gaat het vooral over hoe maken we het ons nog gezelliger, er zijn buiten het stadsvernieuwings verhaal niet veel echte problemen meer in de straat. De agenda is meestal klein, dus na het vergaderen is er altijd nog wel een half uurtje over om gezellig een wijntje met elkaar te drinken om de boel op een leuke manier af te sluiten. De vergaderingen worden altijd geleid door Herman IJzerman.


In september van 2000 hebben wij een boekje gemaakt met verhaaltjes van bewoners om aan de Deelgemeente aan te bieden om duidelijk te maken wat wij als bewoners voelden bij de straat. Het is moeilijk uit te leggen wat je als bewoner bij je straat voelt. Eén van de typerende uitspraken is: "als ik de straat binnen rijd is het of ik al thuis ben." Het Masterplan was aan de Deelgemeente gepresenteerd en wij waren het niet helemaal met de gang van zaken eens. Hier een aantal van de stukjes die bewoners in het boekje hebben geschreven:

Een multiculturele straat voor de bewoners

Een straat die gedeeltelijk met sloop bedreigd wordt: Waar de ‘heren van de gemeente’ dure koopwoningen willen plaatsen. Waar "Dialoog" zich heeft ingezet voor sociale woningbouw. Een straat waarin bewoners zich veilig voelen Een straat waar men wat voor elkaar over heeft. Een straat waar geen sprake is van 'autochtoon', 'allochtoon', 'verslaafden', maar van bewooners van de Volmarijnstraat Oost. Een straat waar men met z'n allen een verjaardag viert, maar ook een straat waar bewooners zich voor ouderen en ernstig zieken inzetten. Waar bewoners met z'n allen naar een begrafenis van een straatbewoner gaan. Een straat waar activiteiten worden georganiseerd zoals een plantendag, een barbecue etc. maar ook een oude platen middag met 78-toeren platen. Een straat waar een aantal bewoners een nieuwe zandbak in elkaar zet voor de allerkleinsten. Een straat met sociale contacten. Een straat die zijn eigen karakter wil behouden. Een straat met fraaie terracotta langs de gevels. Een straat volgens het jury-raport van de Opzomerprijs1993: "die met zijn bewoners een daadwerkelijke bijdrage levert aan de sociale vernieuwing in Rotterdam" Een straat met actieve bewoners. Een straat om van te houden en waar ik niet weg wil!

Riet Hoste nummer 71

De wereld in de Volmarijnstraat
Waardoor die wordt gevormd
Door bewoners die bezemen
En planten verzorgen
Leegstaande panden controleren
Met elkaar aan de buitentafel eten
Van gedachten wisselen
Feesten organiseren
Met elkaar en voor elkaar
Zorg dragen voor ouderen in de straat
Nieuwkomers verwelkomen
Elke dag opnieuw
Zomer en winter
Deze zorg op zich nemen
Verliefd verloofd verslaafd
Je mag er zijn zo als je bent
Getrouwd gescheiden
Je verlaat elkaar
Maar niet de straat
Gekleurd of blank
In de straat of om de hoek
Je komt elkaar tegen
En wisselt wat woorden
Dagelijks, weekelijks
Zo wordt de onderlinge band gesmeed
Goed georganiseerd
Hecht geintegreerd
En taai
En toch
Zo buigzaam als bamboe

Vergis u niet!

Marianne Vaesen nummer 8
 

Tot mijn laatste snik

Mijn naam is Nico van Schaik. Ik ben 76 jaar Ik woon sins 1964 in de Volmarijnstraat: Eerst op no.13 en sins 1997 op no. 74. Ik kon elders een woning krijgen maar wilde perse in de Volmarijnstraat blijven wonen.

In de jaren '80 trokken veel van mijn buren weg. Leeg gekomen woningen werden dicht gemetseld. Wij hadden veel last van drugsverslaafden en veel overlast Van een cafe op de hoek t.w "De drie musketiers"

Toen in 1991 de bewonersgroep werd opgericht ben ik aktief gaan deelnemen. Zo was er overleg met het woningbedrijf, dichtgemetselde woningen werden weer opengemaakt en er werden omnieters in gezet. Dit waren zowel autochtonen als allochtonen. Opzoomerbolletjes werden geplaatst en geveltuinen werden aangelegd. De straat werd weer leefbaar. De overlast van de verslaafden en de "Drie musketiers" werden aangepakt. Er werden multiculturele feesten georganiseerd. Immigranten met ieder een andere levensstijl lieten ons hiervan proeven o.a door hun gerechten.

In de straat is ook een pand waar verslaafden wonen. De bewoners denken dus mee voor een oplossing voor deze groep.

Dit is een straat die daadwerkelijk een bijdrage levert aan de sociale vernieuwing. De straat waar ik dagelijks mijn ronde doe, de planten verzorg en deuren controleer. Een straat waar ik tot mijn laatste snik wil blijven wonen!

Nico van Schaik no.74
 

De multiculturele samenleving.

Eerst maar even over "tolerant", het woord tolerant vind ik al misplaatst als het op deze manier gebruikt wordt. Als je iemand tolereert ben je bezig diegene om je heen te verdragen, maar liever niet. Het lijkt mij beter om iemand beter te proberen te begrijpen en er mee samen te leven dan te tolereren. Nederlanders zijn in mijn ogen wel verdraagzaam, als het hen uitkomt, ik zit regelmatig bij wijkvergaderingen waar er weinig of niets overblijft van de zogenaamde tolerantie van Nederlanders. Daar in tegen heeft een familielid van mij aan de lijve ondervonden dat de toleratie tussen de medelanders ook vaak ver te zoeken is, waar veel culturen met elkaar werken wordt er vaak gedicrimineerd onder elkaar. Dus is het een normen en waarden kwestie, naar mijn idee heeft elk mens normen en waarden meegekregen met de opvoeding, de een wat meer als de ander misschien maar toch alleen het ook toepassen is een tweede. Zelf woon ik met mijn gezin in een straatje in Rotterdam waar ongeveer 10 verschillende nationaliteiten wonen, ik heb tot nu toe nog nooit negatieve dingen meegemaakt daardoor, wel veel gezelligheid. Het is denk ik ook, hoe stel je jezelf op naar andere mensen; je moet wel open staan voor andere denkwijzen en gebruiken, misschien is dat wel het probleem van veel mensen, het niet willen of durven verdiepen in andere culturen. Wij organiseren regelmatig feesten in de straat waar iedereen welkom is, op die manier leer je elkaar beter kennen en ook kun je de verschillen zien in bijvoorbeeld het eten, het drinken, het dansen en omgaansvormen. Vaak brengt iedereen wat lekkers uit eigen keuken mee naar zo'n feestje zodat je de verschillende gerechten leert kennen, en omgekeerd de Hollandse keuken kan voor iemand uit een ander land ook heel verrassend smaken. Maar wat vooral belangrijk is dat je elkaars cultuur leert respecteren. En als je buitenlandse buurman of buurvrouw eens iets anders aanpakt dan jij zelf zou doen, dan moet er denk ik eens vaker gedacht worden:is mijn manier dan echt zaligmakend. Ik ga er vanuit dat niet iedereen aardig is, zowel onder medelanders als nederlanders. En disrimineren kan op vele vlakken, om het feit dat ik vroeger thuis ben gebleven om zelf mijn kinderen op te voeden heb ik mij zelf vaak moeten verdedigen, vooral vrouwen kijken op je neer als je niet buiten de deur werkt en denken dan dat je als je thuis blijft vast niet veel te bieden hebt. Zelfs het feit dat je daar door veel minder inkomsten hebt, en toch voor je kinderen kiest veranderd niet veel aan de zaak. Het is dan niet om je huidskleur maar om een andere gedachtengang waar mensen vreemd tegen aan kijken, er wordt in mijn geval dan je haarkleur bij gehaald, domme blondjes willen geen cariere, dus blijven ze bij de kinderen. Mijn cariere is het opvoeden van mijn nu al grote kinderen, die allemaal hun normen en waarden op een rijtje hebben en vooral toepassen waar nodig, en alle mensen ongeacht huidskleur nationaliteit of geloof respecteren.

Marijke van Wageningen no.51